Strefa wiedzy

Wynagrodzenia od umowy zleceń od 13 zł za godzinę od 2017 r.

wynagrodzenia od umowyZ dniem 1 stycznia 2017 roku wejdzie w życie nowelizacja Ustawy z dnia 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, dotycząca minimalnej stawki godzinowej dla pracujących w ramach umowy zlecenia, zwanej potocznie „umową śmieciową”. Nowe przepisy zakładają minimalną stawkę godzinową dla umów zleceń w wysokości 13 złotych. Dodatkowo, ustawodawca wprowadził zapisy dotyczące samych kwestii rozliczeń na płaszczyźnie zleceniodawca-zleceniobiorca, w szczególności dotyczące formy i czasu płatności wynagrodzenia.

Wbrew pozorom, wprowadzenie minimalnej stawki godzinowej w odniesieniu do umowy zlecenie to prawdziwa rewolucja w zakresie szeroko pojętego wynagrodzenia o pracę. Dotychczas wspomniana już Ustawa określała zasady ustalania minimalnego wynagrodzenia wyłącznie w stosunku do pracowników zdefiniowanych w art. 10 § 2 Kodeksu pracy. Kodeks pracy stanowił, iż pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie UMOWY O PRACĘ, powołania, wyboru, mianowania bądź spółdzielczej umowy o pracę. Godzinowa stawka minimalna dotyczyła zatem tylko tych, którzy posiadali umowę o pracę, nie zaś umowę zlecenie.

Nowelizacja ustawy, która wjedzie w życie 1 stycznia 2017 roku, wprowadza minimalną stawkę godzinową w odniesieniu za każdą godzinę wykonania zlecenia bądź świadczenia usług. Odpowiedni zapis pozwala stosować przepisy zarówno do umowy o pracę jak i umowy zlecenia, a także umowy o świadczeniu usług, które dotychczas regulowane były przepisami Kodeksu cywilnego bądź innymi przepisami.

Wysokość wynagrodzenia, która będzie widnieć na umowie zlecenie bądź umowie świadczenia usług nie może być niższa, aniżeli minimalna stawka godzinowa. Docelowo stawka ta będzie corocznie waloryzowana. Wiadomo jednak, że w 2017 roku wyniesie ona 13 złotych. Co w przypadku, gdy wysokość wynagrodzenia ustalonego w umowie będzie mniejsza, aniżeli prawnie ustalona minimalna stawka godzinowa? Zleceniobiorca będzie miał pełne prawo ubiegać się o wynagrodzenie obliczone ponownie, z uwzględnieniem stawki minimalnej.

 

Więcej…

 

Zmiany w wypełnianiu zgłoszeń pełnomocnictw do Urzędu Skarbowego

penomocnictw do urzdu skarbowegoNiewielu podatników wie, że z dniem 1 lipca bieżącego roku (2016) w życie weszły zmiany w zakresie ustanawiania pełnomocnictw. Prawodawca wskazuje, że nowelizacja prawa w tej kwestii przyniesie wszystkim wiele korzyści. Czy rzeczywiście jest prościej, a zarazem szybciej?

Czego dotyczą zmiany, które weszły w życie z dniem 1 lipca? Od teraz można ustanawiać pełnomocnika ogólnego bez zbędnej „biurokracji”. W tym celu wystarczy wypełnić odpowiedni druk – dokładnie formularz PPO-1.

Gdzie szukać nowych przepisów? Znowelizowana została Ordynacja podatkowa. Z dniem 1 stycznia bieżącego roku w ustawie pojawił się nowy przepis – Rozdział 3a, Dział IV „Postępowanie podatkowe”. Całość odnosi się do kwestii pełnomocnictwa. Ustawodawca wprowadził trzy nowe rodzaje pełnomocnictw: ogólne, szczególne i do doręczeń. Nowe zasady mają nie tylko uprościć same zagadnienia związane z pełnomocnikiem oraz reprezentowaną przez niego stroną, ale również znacząco przyspieszyć jego ustanawianie. Nowelizacja w zakresie pełnomocnika szczególnego oraz pełnomocnika do doręczeń weszła w życie z dniem 1 kwietnia bieżącego roku (druk PPD-1 i PPS-1), zaś przepisy dotyczące pełnomocnika ogólnego dopiero 1 lipca bieżącego roku (PPO-1).

Skupmy się na najpóźniejszych zmianach, czyli nowelizacji w zakresie pełnomocnictwa ogólnego (upoważnienie do reprezentowania strony postępowania, a zarazem podejmowania w jej imieniu czynności w sprawach podatkowych i w spawach, w których właściwe są organy skarbowe i kontroli skarbowej). Z dniem 1 lipca bieżącego roku do ustawy Ordynacja podatkowa dodane zostały nowe artykuły.

„Art. 138d. § 1. Pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej.

§ 2. Za pełnomocnika ogólnego strony w sprawach podatkowych uznaje się kuratora wyznaczonego przez sąd na wniosek organu podatkowego, o którym mowa w art. 138.

 

Więcej…

 

Zaprzestanie wykorzystania środka trwałego

bmwPrzedsiębiorca, który nie używa danego środka trwałego może zdecydować się na jego likwidację. W przeciwnym wypadku może dojść do sytuacji, w której dany środek trwały nie będzie używany, aczkolwiek będzie wymuszał regularne odpisy amortyzacyjne. Docelowo amortyzacji nie podlegają składniki majątku nieużywane na skutek zaprzestania działalności bądź zawieszenia działalności (zgodnie z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej). Zaprzestanie obowiązku dokonywania odpisów amortyzacyjnych następuje w miesiącu następującym po miesiącu, w którym działalność została zaprzestana lub zawieszona (zgodnie z ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych). Przepis ten nie odnosi się do sytuacji nieużywania środków trwałych w momencie prowadzenia działalności.

Dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych jest konieczne nawet w przypadku czasowego niewykorzystania tychże środków w prowadzonej działalności. Co więcej, odpisy te wliczają się do kosztów uzyskania przychodów. Jedyną przesłanką do zaprzestania dokonywania odpisów amortyzacyjnych od składników majątkowych jest zaprzestanie działalności – całkowite zaniechanie działalności, w efekcie czego dane składniki nie będą już używane.

Amortyzacji nie podlegają również składniki, które utraciły status środka trwałego. Przesłanki powodujące takową utratę to między innymi trwałe zaprzestanie prowadzenia działalności bądź całkowita likwidacja środka trwałego na skutek sprzedaży, darowizny etc. Zaprzestanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych następuje w dniu utraty przez dany składnik statusu środka trwałego. Uwaga! Analogicznie przedsiębiorca zmuszony jest dokonywać odpisy amortyzacyjne od środków trwałych do momentu ich całkowitego zbycia bądź oficjalnego postawienia ich w stan likwidacji.

Data likwidacji środka trwałego równa się dacie sporządzenia dokumentów likwidacyjnych oraz zdjęcia środka z ewidencji bilansowej.

Więcej…

 

Podwyższenie stawki amortyzacyjnych w trakcie roku

podwyszenie stawki amortyzacyjnejCzy można zmienić stawkę amortyzacyjną środka trwałego w trakcie jego używania? Jeśli tak, o czym należy pamiętać?

Wszystkie kwestie dotyczące odpisów amortyzacyjnych aktywów znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorstwa, winny być zanotowane w jego polityce rachunkowości. Docelowo przyjęte zasady należy stosować w sposób ciągły. Operacje gospodarcze, zgodnie z przepisami, muszą być grupowane jednakowo w kolejnych latach obrotowych, podobnie z wyceną aktywów i pasywów, ustalaniem wyniku finansowego, sporządzaniem sprawozdań finansowych i końcowo z wyceną odpisów amortyzacyjnych. Metody powinny być jednakowe, aby informacje z kolejnych lat były łatwo porównywalne.

Zarówno okres jak i stawka amortyzacyjna oraz metoda amortyzacji powinna być ustalona na dzień przyjęcia środka trwałego do używania. W momencie tym należy tak uwzględnić okres użyteczności ekonomicznej danej rzeczy, a więc oszacować przedział czasu, w którym środek trwały planujemy użytkować. Samo ustalenie okresu ekonomicznej użyteczności środka trwałego nie jest proste i wymaga przeanalizowania kilku ważnych kwestii, jak ograniczenia prawne, cena sprzedaży netto przy likwidacji środka, wydajność, tempo postępu techniczno-ekonomicznego etc.

Okresy oraz stawki amortyzacji bilansowej środków trwałych winny być okresowo weryfikowane, tak aby w późniejszy latach korekta odpisów amortyzacyjnych nie stanowiła większych problemów. Wynika z tego, że zmiana okresu, a co za tym idzie stawki amortyzacyjnej w czasie używania środka trwałego możliwa jest dla celów bilansowych. „Poprawki” mogą zostać naniesione od początku roku obrotowego. W przypadku takich zmian niezbędne jest dostosowanie poprzednich sprawozdań finansowych to aktualnych danych, aby były one porównywalne w późniejszych latach. Uwaga! Metoda amortyzacji nie może ulec zmianie.

Każda zmiana stawki amortyzacji środka trwałego powinna być uzasadniona. Przepisy nie narzucają nam żadnych konkretnych przyczyn – sam przedsiębiorca musi ją stwierdzić, a następnie uzasadnić. Przykładem istotnej przyczyny zmiany stawki amortyzacyjnej jest modernizacja bądź rozbudowa środka trwałego, którego celem jest wydłużenie ekonomicznego okresu użyteczności środka.

Więcej…