Strefa wiedzy

PKD - jaki kod wpisać?

wyszukiwarka pkdKażdy przedsiębiorca, w czasie zakładania firmy, musi określić rodzaj wykonywanej działalności na podstawie obowiązującego w Polsce systemu kodów PKD. Podanie tych kodów jest niezbędne, niezależnie od formy prawnej biznesu, już w momencie jego zakładania. Nawet niewielka zmiana przedmiotu działalności firmy, pociąga za sobą konieczność zmiany kodów PKD.

Przedsiębiorca zgłaszający firmę do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej zobowiązany jest wypełnić wniosek CEIDG-1. W polu 06.3 musi on określić rodzaj/rodzaje wykonywanej działalności na podstawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (kod składający się z pięciu znaków). Standardowa klasyfikacja dostępna jest na stronie Urzędu Statystycznego. Wypełniając wniosek ręcznie – na papierze, niezbędne jest dokładne przeanalizowanie kodów, a następnie wpisanie ich w rubrykę. W przypadku wypełniania wniosku elektronicznego sytuacja jest prostsza – system sam podpowiada nam, co wpisać. Może zdarzyć się, że w polu 06.3 zabraknie miejsca na wpisanie kolejnych kodów. Przedsiębiorca zobowiązany jest wtedy zaznaczyć specjalny kwadrat odnoszący się do kontynuacji i przejść do załącznika CEIDG-RD.

Przedsiębiorca, który zakłada własny biznes po raz pierwszy, musi dopasować tak kody PKD, aby nie ograniczały one możliwości rozwoju firmy w razie późniejszego rozszerzenia zakresu jej działalności. Jeżeli przedsiębiorca będzie chciał w późniejszym czasie zmienić zakres działalności, a nie pomyślał przy jej zakładaniu o wszystkich „ewentualnościach”, będzie on musiał powiadomić odpowiednie organy. Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą ma na to siedem dni od momentu wprowadzenia zmian (ponowne wypełnienie formularza CEIDG-1).

Więcej…

 

Zakładanie działalności gospodarczej krok po kroku

monetyWbrew pozorom założenie własnej firmy nie jest rzeczą trudną – wręcz przeciwnie. W XXI wieku, w dobie szeroko pojętej cyfryzacji możemy to zrobić niemal bez wychodzenia z domu. Oczywiście, zanim przystąpimy do wszystkich formalności, warto mieć przynajmniej przygotowane: biznesplan oraz trochę oszczędności – nie jest to jednak koniecznością. Wszystko zależy od tego, co chcemy robić.

  1. Na początku należy zdecydować, jaką formę działalności przyjmiemy – jednoosobową działalność gospodarczą, spółkę z o. o., spółkę akcyjną czy może spółkę osobową. Niektóre formy prowadzenia działalności wymagają nakładów finansowych. Po podjęciu tej decyzji możemy przejść do zasadniczego kroku: rejestracji firmy.
  2. Aby zarejestrować firmę, należy wypełnić formularz CEIDG-1. Wniosek można wypełnić online – bez wychodzenia z domu bądź w odpowiednim urzędzie gminy. W formularzu tym musimy wpisać dane dotyczące naszej przyszłej działalności, a także nasze dane i dane osobowe wszystkich, których planujemy zatrudniać. Wniosek CEIDG-1 składa się z następujących elementów: podanie o nadanie numeru NIP, wniosek o formę opodatkowania, wniosek o nadanie numeru REGON, informacje o numerze firmowego konta bankowego, a także zgłoszenie płatnika składek osób ubezpieczonych. Formularz ten musimy dostarczyć do odpowiedniego urzędu gminy bądź przesłać za pośrednictwem Internetu.
  3. Każdy przedsiębiorca musi posiadać firmowy rachunek bankowy. W ściśle określonych przypadkach za firmowy rachunek bankowy można uznać prywatny rachunek bankowy przedsiębiorcy, aczkolwiek fakt ten winien być udokumentowany (formularz CEIDG-RB do Urzędu Skarbowego oraz ZBA do ZUSu).

Uwaga! Niektóre banki wymagają od przedsiębiorcy przed założeniem konta firmowego, wyrobienia pieczątki firmowej. Pieczątka firmowa powinna zawierać dane firmy – dane przedsiębiorcy, adres siedziby firmy, dane kontaktowe, REGON i NIP (opcjonalnie).

Więcej…

 

Zasady wystawiania e-faktur

e-fakturaE-faktura, a więc faktura w formie elektronicznej nie jest rzeczą nową. Mimo, że większość jej kwestii zostało ściśle wyjaśnionych dopiero w 2014 roku, występowała one w obrocie gospodarczym już wcześniej. E-faktury to niezwykle przydatne, a zarazem praktyczne narzędzie pozwalające zaoszczędzić nie tylko czas, ale również pieniądze.

E-fakturą nazywamy fakturę elektroniczną charakteryzująca się tym, iż wszystkie zawarte na niej dane zapisane są w formacie cyfrowym. Uwaga! Nie każda faktura utworzona w formie elektronicznej jest e-fakturą. Przykładem może być faktura stworzona za pośrednictwem oprogramowania księgowego, wydrukowana oraz wysyłana w formie papierowej.

Przedsiębiorca, który decyduje się na zastąpienie papierowych faktur, fakturami elektronicznymi musi mieć na uwadze, że e-faktura zawiera te same elementy, jakie jej tradycyjna wersja. Mowa tu o: dacie wystawienia dokumenty, indywidualnym numerze faktury, danych podatnika oraz nabywcy, numerze identyfikującym podatnika oraz nabywcę, dacie finalizacji usługi (jeżeli jest ona inna, aniżeli data wystawienia faktury), nazwie usługi, jednostce dostarczonych usług, cenie jednostkowej usługi netto, kosztach rabatów, wartości wykonanych usług netto, stawce podatku, sumie wartości sprzedaży netto, kwocie podatku oraz kwocie należności ogółem. Mówiąc prościej, na e-fakturze znajduje się wszystko to, co na zwykłej fakturze.

Więcej…

 

Limit umów czasowych nie zadziała wstecz

umowa czasowaZgodnie z art. 14 ust 4. („do umów o pracę na czas określony, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 25(1) ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednakże do okresu zatrudnienia, o którym mowa w tym przepisie, wlicza się okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony przypadający od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a trwająca w tym dniu umowa o pracę na czas określony jest uważana za pierwszą umowę w rozumieniu art. 25 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą albo za drugą umowę w rozumieniu tego przepisu, jeżeli została zawarta, jako druga umowa w rozumieniu art. 25 ustawy zmienianej w art. 1 w dotychczasowym brzmieniu.”) nowelizacji kodeksu pracy dotyczącej umów terminowych, które trwały w momencie wejścia w życie nowych przepisów, należy kierować się art. 25 k.p. ustawy nowelizującej. Okres zatrudnienia wspomniany w przepisie należy analizować zgodnie z definicją zawartą w przepisie, z uwzględnieniem okresu przypadającego od dnia wejścia w życie umowy. Umowa terminowa uważana jest za pierwszą bądź drugą umowę terminową zgodnie z nowelizacją art. 25 k.p. Przepisy te najlepiej analizować na przykładzie. Wiele osób zastanawia się, czy okres trwania umów na czas określony przed wejściem w życie ustawy, a więc przed 22 lutego 2016 r. może być wliczony do 33-miesięcznego limitu w przypadku umów terminowych zawieranych po tej dacie.

Więcej…